Ondergetekende is nu al een kleine maand aan zijn complicateursmissie. Tegen wil en dank, maar zo komt elke Belg in staatsdienst tegenwoordig aan een job.
Nu is mij vanuit hogere pedagogische echelons gesignaleerd dat ik eigenlijk eens over bloggen zou moeten nadenken. En er daarna eens over zou moeten bloggen. Een goede manier hiervoor is blijkbaar het essay Why I blog van Andrew Sullivan te lezen. Deze internerd blogt sinds 2001 en ontving in 2006 de prijs voor beste blog. Niet de eerste de beste, vermoeden wij zo.
Eerste vaststelling: Sullivan is een voorstander van spontaan bloggen, maar heeft zonet wel een essay op zijn blog gegooid. Dat kan maar een ding betekenen: de man dénkt gewoon in essays.
“(…)a diary is almost always a private matter.”
Tweede vaststelling: Andrew Sullivan is Captain Obvious.
“We blog now—as news reaches us, as facts emerge.”
Derde vaststelling: Met performatieve werkwoorden kan een mens alles bewijzen.
“A reporter can wait—must wait—until every source has confirmed. A novelist can spend months or years before committing words to the world. For bloggers, the deadline is always now.”
Een blog is een medium, geen genre. Blogs groeien inderdaad in aantal en belang, en ze gaan de journalistiek ongetwijfeld verrijken en veranderen. Maar ze hebben geen vormelijke verplichting. Ze kunnen zo spontaan of onspontaan zijn als de auteur maar wil.
Meneer Sullivan gebruikt zijn blog als een soortement journalistiek laboratorium. Ondergetekende gebruikt zijn blog om de beschaving van de bedrieglijkheid der eenvoud te redden. James Joyce had zijn blog misschien gebruikt om zijn beddengoed aan op te hangen. Of een blog nu journalistieke ambities heeft, of gewoon een zoveelste schandelijke egodocument aan het elektronische firmament is, maakt eigenlijk weinig uit.
Een blog mag niet aan vormdwang lijden. En dat is maar goed ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten