De Borrelhapjes, deel II: Amnestie voor melkmuilen

Zoals al eerder aangegeven in deze blog, gaat het de goede kant uit met de onderhandelingen. Weldra hebben we weer een échte regering om op te kankeren, en breken er weer tijden van voorspoed aan voor België. Staatshervormd en wel. Teneinde eventuele groeipijnen voor te zijn, schotelen wij u vandaag een tweede reeks borrelhapjes voor. Vandaag in de aanbieding: amnestie voor melkmuilen.

II. Waarom ook melkmuilen amnestie verdienen.

Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn, leert de volkswijsheid. En dat het Belgische volk wijs is, valt moeilijk te ontkennen. Dankzij jaren van kwaliteitsvol gemeenschapsonderwijs zijn wij als burgers zo wijs, dat de politieke wereld ons tegenwoordig elk jaar om onze mening vraagt.

Welgeteld een maand geleden riep de bekende (Franstalige) acteur Benoît Poelvoorde op tot een scheerstaking. Zolang er geen regering is, moeten mensen hun baard laten groeien. Een ludiek maar baanbrekend idee, dat algauw grote aanhang vond onder de mannelijke bevolking. En blijkbaar ook onder de vrouwelijke, leert een recente foto van Kristien Hemmerechts ons.

Al die willen het land bewaren, moeten dus mannen met baarden zijn. Een nobel initiatief, zij het enigszins in strijd met bepaalde maatschappelijke patronen van esthetiek. De voordelen van dergelijke vormen van protest zijn legio: het kost niets, vereist geen enkele vorm van lichaamsbeweging, maar is wel zeer herkenbaar. Vandaar ook de massale navolging van het initiatief. Vooral de deelname van het Moslimbroederschap was hierbij werkelijk ontroerend.

Demonstreren zonder lichaamsbeweging is een echte trend aan het worden (blog daar maar eens over, Deleye). Er kan tegenwoordig geen kalfslapje meer op ons bord komen of er bestaat op Facebook een steungroep voor. Derhalve wenst de Complicateur het op te nemen voor de zwakkeren in deze aangelegenheid: de melkmuilen. Want al hun welwillendheid en solidariteit ten spijt komen zij nu over als asociale, splitsbeluste egoïsten.

Het wordt hoog tijd om onze baardeloze medeburgers van deze onterechte blaam te zuiveren. Vandaar dient de Complicateur bij deze een amnestievoorstel in, die melkmuilen na een eventuele regeringsvorming van represailles zal bewaren. Over de modaliteiten valt nog te discussiëren, maar we vermoeden dat alle partijen hierin snel overeen zullen komen. Amnestie is een woord dat het binnen Vlaams-nationalistische middens altijd goed heeft gedaan.

Waarom Vlaanderen het Waalse voetbal wil vermoorden

Na de sociale zekerheid, de gezondheidszorg, het arbeidsmarktbeleid, justitie, kinderbijslag, missverkiezingen, het Belgische leger en BHV heeft radicaal Vlaanderen een nieuw doelwit gevonden om genadeloos kapot te maken: het Waalse voetbal.

Gelukkig is er nog La Capitale om ons allemaal wakker te schudden. Deze Brusselse Franstalige krant pakte afgelopen weekend uit met een heus artikel, onder de ronkende titel Comment les Flamands veulent tuer le foot Wallon. Sudpress als klokkenluider, het hoeft niet altijd Wikileaks te zijn.  De top van de Koninklijke Belgische Voetbalbond is namelijk geheel en al Nederlandstalig. Ook zouden de Vlamingen samenspannen om Sporting Charleroi uit Eerste Klasse te krijgen. Vervolgens zouden ze Standardvoorzitter Luciano "Lucien" D'Onofrio zodanig degouteren, dat hij opstapt en Standard verlaat.

Dat de top van de Belgische voetbalbond uitsluitend uit Vlamingen bestaat, is inderdaad communautair niet verantwoord. Als nationale pispaal van het voetbal - bij gebrek aan Berchem Sport in Eerste Klasse - is het bestuur van de Koninklijke Belgische Voetbalbond een weinig benijdenswaardig echelon om in te zetelen. Als het aftreden van François De Keersmaecker als voorzitter van de bond ooit een onderhandelingsvoorwaarde wordt, is BHV direct gesplitst.

Eerst en vooral: als de Vlamingen al aan het proberen zijn Sporting Charleroi uit Eerste Klasse te weren, hebben ze dat totnogtoe nog niet uitvoerig genoeg gedaan. Voorzitter Abbas Bayat is nu eenmaal niet bepaald een product van de Verlichting. Heeft de voorbije tien jaar veertien trainers versleten. Noemde zijn eigen supporters "clowns en werklozen". Riep in Studio 1 op om alle clowns te vermoorden, teneinde de wereld wat sérieux bij te brengen. Het Tahrirplein is de voorbije weken voor minder volgelopen.

Hoe de Vlamingen Luciano D'Onofrio gaan degouteren, is ook maar de vraag. Als de beenbreuk van Wasilewski, een celstraf van twee jaar, meerdere boetes wegens fraude, belastingontduiking en rijden onder invloed hem nog niet tot verpinken brengen, zullen "de Vlamingen" wel al zeer gemeen mogen zijn om zatte Lus het leven zuur te maken.

Het is inderdaad zo dat er bijster weinig Waalse clubs in Eerste Klasse te vinden zijn. Dat kan alleen het resultaat van subtiel Vlaams complot zijn. Het complot is zo subtiel, dat er zelfs geen aanduidbare bewijzen zijn. Een klein overzicht:

Royal Excelsior de Mouscron: ging eind 2009 bankroet wegens een schuldenberg van enkele miljoenen. Weigerde nochtans enkele maanden voor de vereffening om spelers als Van Gijseghem, Lestienne, François, Jaycee, Volders, Čustović of Ouali te verkopen, die gemakkelijk enkele miljoenen hadden opgebracht. Weigerde begin 2009 een lucratief samenwerkingscontract met Manchester City.

RAEC Mons: een ander voorbeeld van een vredige club in Wallonië is de Royal Albert-Elisabeth Club de Mons. Versleet de voorbije vier seizoenen acht trainers. Betaalde ooit een vorstelijk salaris aan Sergio Brio, een Italiaanse trainer wiens trainingsschema's Pat Etcheberry een slap mietje zouden doen lijken. Gooide toenmalig kapitein Olivier Suray uit de kern omdat hij een boterham met choco had gegeten. Mohamed Dahmane en Wilfried Dalmat zijn de meest succesvolle ex-spelers, Dennis van Wijk is er nu trainer: hoe rock bottom kan een ploeg zitten?

AFC Tubize: ontwikkelde zich twee seizoenen geleden tot het mankepootje van Eerste Klasse.  Was na een  succesvolle eindronde het seizoen voordien ongeveer de hele kern kwijt. Vergewiste zich er na een speeldag van dat ze  eens dringend een doelman moesten kopen. Noemde Jason Vandelanoitte ooit "een toptransfer".

RAA Louviéroise: won in 2003 de beker van België. In het seizoen 2004-2005 lieten les Loups hun sterkste heenronde ooit optekenen. Voorzitter Gaone geraakte het betalen van de winstpremies echter grondig beu, en besloot de halve kern tijdens de winterstop (Ishiaku, Klukowski) en het seizoenseinde (Proto, Odemwingie, Assou-Ekotto, Djebbour, Murcy) te verkopen. Leek verbaasd wanneer de ploeg het seizoen nadien kansloos degradeerde. Over de affaire-Zehyun Ye spreken we zelfs niet meer. Ging in 2009 failliet en fuseerde met RACS Couillet.

In vergelijking met het budgettaire beleid van bovengenoemde verenigingen zou zelfs  het bestuur van Germinal Beerschot competent en eerlijk lijken. Vlaanderen heeft geen samenzwering nodig om het Waalse voetbal uit te schakelen. Dat hebben de Waalse clubs zelf allang gedaan.

De borrelhapjes, deel I: een Franstalige versie voor de Vlaamse Leeuw

We kunnen ervoor of ertegen zijn, maar die staatshervorming komt er. Hoe groot of hoe klein die zal zijn, valt vooralsnog te bezien, maar het komt ervan. Het is met de staatshervorming zoals met de aambeienoperatie van uw grootvader: rationeel gezien weten we dat het er ooit wel eens van komt, maar daarvoor wilt u nog niet op de eerste rij zijn wanneer het verschijnsel zich voltrekt.

Een staatshervorming zorgt echter ook voor velerlei kleine ongemakken, die met een beetje vooruitziendheid gemakkelijk te verhelpen zijn. Vandaar stelt de Complicateur des Konings vanaf vandaag enkele borrelhapjes voor, teneinde de hongersnood voor te zijn.

I. Waarom België een Franstalige Vlaamse Leeuw nodig heeft.

Als het goed is, moeten we het ook kunnen toegeven: het less is more principe functioneert fantastisch. Totnogtoe is er nog geen verantwoordelijkheid regionaal overgeheveld. Volgens de eigen definitie is deze aanpak nu dus al een succesverhaal.

Een van de belangrijkste voorstellen dienaangaande is om de gezondheidszorg te regionaliseren. Nederlandstaligen en Franstaligen elk hun ziekenhuisrekening, en dan maar open dat er geen lokale builenpest meer uitbreekt. Zeer goed werkbaar allemaal, totdat we ons met zijn allen weer herinneren dat er zoiets als Brussel bestaat, waar mensen dus tussen beide gemeenschappen zullen moeten kiezen.

Nu, hoe bewijst een goede Vlaming tegenwoordig dat hij Vlaming is? Vlamingen zijn niet per definitie Nederlandstalig (we hebben lang genoeg gevochten om Voeren bij ons te houden), rechts of katholiek. Dus wat doet elke Vlaming wanneer hij wil tonen dat hij Vlaming is? Hij zingt de Vlaamse Leeuw. Of hij declameert hem, naar eigen godsvrucht en zangvermogen.

Komen wij tot de kern van ons betoog: wat moeten Franstalige Vlamingen dan doen wanneer ze zich als Vlaming in Brussel willen outen? Vandaar bij deze een rechtzetting. Het komt nog goed met die onderhandelingen.

Le Lion de Flandre (version francophone)
Il n’est pas domesticable, le fier lion flamand
Bien qu’il préfère Dedecker, Jean-Marie et non Armand.
Jamais sera-t-il dressé, aux temps de solidarité
En protégeant la Flandre des communes à facilités
Il n’est pas domesticable, le fier lion flamand
Tant que BHV y reste, il y aura d’négociations
Tant que BHV y reste, il y aura d’négociations

Alternatieve geneeskunde in de regeringsvorming

Als er al 230 dagen een lijk in uw straat ligt, kan u er gif op innemen dat het er fameus aan het stinken is, en dat u wel al eens de politie zal hebben gebeld. Als het lijk al 230 dagen door de Wetstraat rondwandelt, ontkent de politieke wereld enige vorm van geurhinder.

Laten we veronderstellen dat de politie het momenteel te druk heeft om nóg een verdacht overlijden te onderzoeken. Als we de jongens en meisjes van de N-VA mogen geloven, kan je een lijk niet reanimeren. Dat kan wel eens kloppen. Vesalius heeft het 400 jaar geleden al eens geprobeerd. La Esterella lijkt de laatste dertig jaar het tegendeel te bewijzen. En toch is het onmogelijk. Dus kan een mens zich afvragen wat de politieke wereld in België de voorbije zeven maand heeft willen bereiken.

Nu hoeft u in een land als het onze - waar de gezondheidszorg vooralsnog niet gesplitst is - in eerste instantie geen zorgen te maken als u ziek valt en de dokters niet direct weten wat er aan de hand is. Even zoeken, een beetje scannen, een beetje koteren in lukrake lichaamsopeningen, desnoods een niet te versmaden rectaal onderzoek, en op het einde van de rit krijgt u toch weer antibiotica voorgeschreven. Geen reden tot paniek.

Als u er daarentegen niet direct ziek uitziet, maar uit verveling toch naar enkele dokters zou gaan, en dan van al die verschillende dokters de meest uiteenlopende diagnoses te horen krijgt, moet u waarschijnlijk toch ook even gaan zitten. Hetzelfde is de voorbije maanden met de Belgische staat gebeurd: we zijn voor reuma naar de dokters gegaan, maar we zijn door sommige van de behandelende artsen al klinisch dood verklaard.

Politici zijn geen dokters maar chirurgijnen: doorgaans niet echt specifiek opgeleid voor het werk dat ze doen, maar de derde kappersbeurt is gratis. Vandaar is het ook niet verrassend dat de zeven populairste chirurgijnen, door het volk aangeduid om het land te genezen, elk een aparte diagnose stellen. Het wordt pas problematisch wanneer de twee populairste chirurgijnen van het lot fundamenteel het tegenovergestelde willen.

De PS, waar politieke dinosaurussen het eeuwige leven gevonden lijken te hebben, heeft vooralsnog geen lijk gezien dat niet te reanimeren valt. België is volgens hen dan ook springlevend. Hoogstens een snotvalling, eventueel in ongelukkige combinatie met acute broekhoest. Als ervaren chirurgijnen vertrouwen ze bij de PS doorgaans op aderlatingen en bloedzuigers. Indien gewenst kan er wel een appendixje hier of een schildkliertje daar weggesneden worden, maar het moet niet te gek worden. 

De N-VA daarentegen vertegenwoordigt duidelijk de experimentele kant van de chirurgijnenschool. De patiënt is volgens hen dan ook doodziek, terminaal en volgens sommigen zelfs allang overleden. Voor minder dan openhartchirurgie doen ze het niet bij de geel-zwarten. En als dat niet lukt, dan graag toch een  paar kleine ingrepen. Eigenlijk bijna gelijk wat. Als er maar iets open te snijden valt.

Als de diagnoses zodanig uiteenlopen, is het maar logisch dat de behandeling op zich laat wachten, en al eens finaal vastloopt. Vandaar de huidige impasse: de PS wil bij monde van voorzitter Elio Di Rupo alle chirurgijnen van het land bijeenroepen. De N-VA wil verder zoeken, de liberalen erbij en de groenen eruit (Groene partijen zijn homeopathisch ingesteld, liberalen verdoven met alcohol).

België is nog lang niet overleden, al is het land al een hele tijd serieus aan het etteren. Dat mag wel even, maar misschien moeten we toch eens optreden voor de gangreen (de ziekte, niet Jef Geeraerts) toeslaat. Maar als een wereldwijde economische crisis als een pestepidemie om zich heen grijpt, volstaat het niet om thuis in bed te blijven en ramen en deuren gesloten te houden. Dan komt u er met een geamputeerd been doorgaans nog goedkoop van af.

Justitie gaat vooruit, Wim De Troy parkeert

In De Politiek zit de mot er dan misschien al een tijdje in, bij Justitie zitten ze vooralsnog niet stil. Zo lijkt onderzoeksrechter Wim De Troy vastberaden om de wet met extra nadruk te handhaven. Zelfs als de te handhaven wet in kwestie - ongetwijfeld door een gebrek aan regering - nog niet bestaat.

Even recapituleren. Onderzoeksrechter Wim De Troy scheurt gisterenmiddag naar de gevangenis van Sint-Gillis, om een vonnis te betekenen. Hierbij wordt hem geweigerd zijn auto op de binnenkoer van de gevangenis te parkeren. Hulde voor 's mans onverschrokkenheid: uw auto parkeren op de binnenkoer van een gevangenis is een beetje als Sergio Herman op uw favoriete kalkoen laten babysitten.

Nu heeft Wim De Troy gestudeerd aan de KU Leuven. In tegenstelling tot de meeste pleitbezorgers van de katholieke leer heeft De Troy duidelijk nooit Rerum Novarum gelezen, en laat hij de gevangenisdirectrice en  twee cipiers oppakken wegens belemmering van het onderzoek. Prompt brak een solidariteitsstaking uit, waardoor De Troy met zijn anti-belemmeringsactie ironisch genoeg zichzelf belemmerde.

In Het Nieuwsblad noemden zijn collega's De Troy deze zomer "een integer magistraat die niet over een nacht ijs gaat" en "even doorstastend als zijn leermeester". De man liet huis, kapel en moestuin van kardinaal Danneels omwoelen op basis van verklaringen van een licht dementerende oude dame. Hij stuurde ooit VBO-topman Luc Vansteenkiste voor een week naar de gevangenis, op verdenking van handel met voorkennis. Eventueel lidmaatschap van Open VLD, N-VA of Lijst Dedecker zeg je met zo een actie bij voorbaat op. Als De Troy de capabele, gematigde zijde van Justitie vertegenwoordigt, zou een mens bang gaan worden voor de hardliners. 

Deze "flagrante vorm van machtsmisbruik" is een onverwachte slag voor Justitie. Met innemende persoonlijkheden als 'showbizz' Jef Vermassen en Vic "Zigeuners leren van jongs af stelen en Walen zijn de schuld van alles" Van Aelst was het gerecht de voorbije maanden nochtans enkel positief in het nieuws gekomen. En nu dus Wim "ample parking" De Troy, die na succesverhalen als Operatie Kelk toch een onbesproken reputatie leek te hebben.

Een ding is duidelijk: met onderzoeksrechters als De Troy komt er niet direct een einde aan de overbevolking van de gevangenissen. Of aan het personeelstekort aldaar. Misschien is het nog een idee om hem de politieke arena in te sturen. Dan hebben we binnen de 24 uur onder politiebewaking een regering. Tegen de tijd dat het beroep is aangetekend, is dat kieskanton allang gesplitst.

MissToestanden

Paniek in de Wetstraat! Er is een Waalse tegenbeweging ontstaan. En ze willen het land splitsen! Zelfs van onze zuiver Vlaams aangeboren splitsingsdrang kunnen die Walen niet afblijven!

Consternatie alom in Het Laatste Nieuws gisteren: de vier Franstalige kandidaten voor de Miss België-verkiezing eisen de onmiddellijke splitsing van het land. Vergeet de financieringswet, de faciliteitengemeenten, de nota Vande Lanotte, het olijke duo en de affaire-Voeren. Vlaanderen en Wallonië hebben duidelijk echt niets meer met elkaar te maken, als ze al geen deftige miss kunnen verkiezen.

Vierenveertig hoogst vermakelijke edities ver, en slechts acht Waalse meisjes zijn in die tijd Miss België geworden. Zevenentwintig keer won een Vlaamse, negen keer een Brusselse. De erelijst van Miss België is een prachtige metafoor voor de inrichting van ons land. Wallonië is blijkbaar niet alleen economisch minder ontwikkeld, ook net boven de longen komen de meisjes blijkbaar niet vooruit. Brussel leeft naar goede gewoonte boven haar stand met 20,4 procent van de voorhanden zijnde, euh, voorzieningen. En Vlaanderen draagt zoals gewoonlijk de last van het land, met 61 procent van de, ahum, kosten aan oren en poten.

Het is al de derde West-Vlaamse in vijf jaar die Miss België wordt, verzekert De Standaard, gespecialiseerde krant ter zake. Sinds wanneer wonen al die knappe vrouwen trouwens in West-Vlaanderen? Sinds wanneer draagt het vrouwenvolk van IJzer, Mandel en Zee zo massaal naaldhakken, valse nagels en designersacochen? Wie ploegt er ondertussen nog op die akkers? Wie schelt er de schorseneren nog? Wie schrobt er de stallen nog schoon?

Als Wallonië nu zijn humanistische Avant-garde zou volgen en effenaf eenzijdig de splitsing van het land zou uitroepen, begint de discussie pas. Aangezien West-Vlaanderen sinds kort met een overschot aan Missen zit, zal de rest van Vlaanderen zich genoodzaakt zien om toch enige vorm van compensatie te vragen. Een transfer lijkt ons hier ten zeerste aan de orde. Als de rest van Vlaanderen binnenkort economisch gaat moeten migreren om de West-Vlaamse landbouw in stand te houden, kan West-Vlaanderen hun doorgaans blonde rijkdom maar beter met de rest gaan delen. Ignace Crombé verbruikt daar al veel te lang alle grondstoffen.

Ivoriaanse bemiddeling

Het zal u ongetwijfeld niet ontgaan zijn: het is serieus hommeles in Ivoorkust, oftede Côte d'Ivoire. Na de presidentsverkiezingen (nu een maand geleden) is de vorige president (Laurent Gbagbo) nog altijd de huidige president. De nieuwe sterke man (Alassane Ouattara) verschuilt zich momenteel in afwachting van de definitieve machtsoverdracht. Waarvan het tijdstip momenteel nog onduidelijk blijft.

Zie ik hier als enige een parallel met een klein West-Europees koninkrijk dat al meer dan tweehonderd dagen geleden verkiezingen heeft gehad en nog steeds geen nieuwe regering heeft? Waar de winnaars van de verkiezingen zich al maandenlang angstvallig wegsteken? Waar de voormalige premier nog altijd denkt dat hij de huidige premier is? Waar niemand enig idee heeft wanneer de nieuwe premier zal aantreden?

De situatie in Côte d'Ivoire en België verschilt echter op een heikel punt: de internationale gemeenschap trekt zich effenaf iets aan van het Afrikaanse land. De Afrikaanse Unie heeft onderhandelaars gestuurd. De VN heeft zich al uitgesproken. Zelfs Frankrijk - waar onder Sarkozy het belang van diplomatisch tactvol handelen toch enigszins is geslonken - heeft al bemiddelaars uitgezonden.

Waarop wachten ze bij de Europese Unie nog? Sinds 1830 is gebleken dat ze in Brussel maar een tweederangs opera nodig hebben om een nationale revolutie te starten. De situatie in België is zo gecompliceerd, dat als er een burgeroorlog zou uitbreken, we eerst maandenlang zullen moeten onderhandelen. Moet dat via de gewesten of de gemeenschappen? En hoe zit dat met de faciliteiten, mogen die kiezen bij wie ze gaan vechten? En mag Brussel apart meevechten?

Vraag blijft natuurlijk wel wie Europa het best zou sturen om de boel hier terug recht te trekken. De president heeft het al eens geprobeerd, maar die heeft ondertussen wel door dat er elders ook een goed pensioen te verdienen is. Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Luxemburg en Nederland vallen uit de boot, wegens taalgroepbetrokken. Groot-Brittanië erkent het bestaan van België als natie niet echt. Zwitserland, het enige land in Europa waar je de staatsstructuur zonder ingenieursdiploma ook niet doorgrondt, zit niet bij de EU.

Het dient ook gezegd dat het begrip 'bemiddelaar' in ons land de voorbije maanden enigszins aan grandeur heeft ingeboet. Als Danny Pieters en André Flahaut bemiddelaars kunnen zijn, kan Silvio Berlusconi het eigenlijk ook. En daarvoor bedankt ondergetekende namens dit land. Zelfs satire heeft zijn grenzen.

Daarom formuleert de complicateur het volgende revolutionaire voorstel: maak Laurent Gbagbo premier van België. Zowel voor Walen als Vlamingen is hij interessant. Hij is een Franstalige socialist, bekommert zich erom Noord en Zuid bijeen te houden en is (in eigen land althans) graag gezien bij het Grondwettelijk Hof. Iets wat Franstaligen in België niet altijd gegund is geweest. Voor het overige is hij katholiek, geschiedkundige van opleiding en is hij voorstander van strikte partijtucht.Ware Gbagbo in Vlaanderen geboren, hij had  allang aan de Slimste Mens meegedaan.

Maar het kan toch niet zijn dat iemand die zelfs in eigen land de verkiezingen verloren heeft hier zomaar de premier kan worden, zullen sommigen misschien opwerpen. Maar waarom niet? Onze huidige kandidaat-premier heeft de verkiezingen ook verloren.

Het enige onoplosbare probleem lijkt onze huidige premier. Laurent Gbagbo is politiek asiel beloofd, wanneer hij aftreedt. Het is echter maar de vraag of er nog Afrikaanse landen zitten te wachten op Yves Leterme. De premier zelf lijkt evenwel voor het idee gewonnen. Naar eigen zeggen wil hij de lokale bevolking graag beter leren kennen.